Poszukiwania nowych niekonwencjonalnych źródeł białka do bezpośredniego lub pośredniego żywienia ludzi,- zmierzają trzema zasadniczymi drogami:

1)    syntezy chemicznej lub mikrobiologicznej aminokwa­sów (lizyna, metionina, tryptofan, kwas glutaminowy);

2)    izolacji — oczyszczonego, lub koncentracji przez częś­ciowe oczyszczenie — białka ze źródeł dotąd nie wykorzystywa­nych do bezpośredniego żywienia człowieka, jak: serwatka mleka, poekstrakcyjne śruty nasion oleistych, białka rybnego z drobnych ryb łub kryla, lub nawet masy zielonej roślin bogatych w wysokowartościowe białka np. lucerny i niektórych traw;

3)    produkcja białka przez kultury jednokomórkowców (bakterii) lub plechowców (drożdże, glony), na podłożach odpa­dowych: melasie, ługach posulfitowych, serwatce lub ściekach mleczarskich, hydrolizowanych odpadach rolniczych, jak słoma lub łęty ziemniaczane, a także na płynnych węglowodorach n-parafinach lub metanie; te ostatnie stanowią ogromne zasoby energii, które przy wysokiej wydajności zamiany na biomasę bakterii lub drożdży stanowią potencjalne bogate źródła dla pro­dukcji białka paszowego. Tak zwanym niekonwencjonalnym źródłom białka poświęcono w piśmiennictwie polskim szereg prac przeglądowych (Rutkowski 1969, Rakowska, Prończuk 1974, Prończuk 1970, Pijanowski 1969).