Białko » mocz

Uwagi krytyczne

admin — Tue, 23 Mar 2010 10:20:45 +0000

Komisja Specjalistów Amerykańskiej Akademii Nauk (Food and Nutrition Board cyt. wg Williamsa i wsp. 1974) przeprowadziła rewizję dotychczasowych danych dotyczących ilościowego określenia strat azotu endogennego u ludzi, wyrażając opinię, że dane le są stosunkowo wnikliwie opracowane. Podkreśliła jednak, że ze względów technicznych określenie strat endogennych azotu jest wykonywane przy zastosowaniu diety bezbiałkowej, przy której są uruchomiane mechanizmy fizjologiczne przystosowujące do bardziej oszczędnej wewnątrzustrojowej gospodarki aminokwasami. Jak widać z wykresu strat azotu endogennego w moczu, w ciągu pierwszych kilku dni straty te są wyższe, a następnie ustalają się na pewnym niskim poziomie. Poziom ten jako średnia wartość pomiędzy 10 a 14 dniem stosowania diety bezbiałkowej, został umownie przyjęty jako nieuniknione straty azotu endogennego w moczu; mogą być one jednak wyrazem przystosowania się do braku białka w diecie. Niezbędne są zatem badania określające dynamikę strat przy różnej wysokości spożycia azotu. Podobne zastrzeżenia można mieć do techniki określenia metabolicznych strat azotu w kale. Straty te mierzone na diecie bezbiałkowej mogą być różne niż przy normalnym odżywianiu, gdy w racji pokarmowej znajduje się białko i szereg substancji drażniących przewód pokarmowy. W warunkach normalnego spożycia, białka nie sposób odróżnić azot nie strawionych części czytaj dalej

Straty azotu przez skórę

admin — Fri, 12 Mar 2010 18:49:15 +0000

Pomiary strat azotu przez skórę w umiarkowanym klimacie przy pracy siedzącej szacuje się na ok. 300 mg na dobę. Zakłada się, że straty azotu w postaci golonego zarostu u mężczyzn są równoważne stratom azotu u kobiet w okresie menstruacji, nie przyjmuje się zatem różnic zależnie od płci. W tablicy 3 przytoczono straty azotu endogennego u dorosłego człowieka w przeliczeniu na kg masy ciała, bądź 1 kcal przemiany podstawowej wg Komisji Specjalistów FAO/WHO 1973. Należy podkreślić, że straty azotu zarówno w moczu i kale, jak i przez skórę są na ogół znacznie wyższe ai ludzi przewlekle chorych, w stanach pooperacyjnych, a zwłaszcza w ostrym przebiegu choroby (Hasik 1970). Niewielkie infekcje, zdarzające się każdemu z ludzi, wpływają również na ‘wysokość strat azotu endogennego, powodując często ujemny bilans azotowy przez pewien okres czasu. Przy ustalaniu wysokości zapotrzebowania na białko, Komisje Ekspertów przyjęły szacunkowo zwiększenie o ok. 10%, na straty w okresach nieuniknionych drobnych infekcji (zazębienia, zaburzenia żołądkowe). Istnieje również zmienność indywidualna w zakresie strat azotu, którą Komisja Specjalistów na podstawie badań na dużej liczbie ludzi określa jako 15-procentowy współczynnik zmienności. W efekcie przyjęto 30% ponad wartość średnią, która pozwala na objęcie prawie całej populacji zdrowych ludzi. czytaj dalej

Wpływ składu aminokwasów białka na jego wartość odżywczą

admin — Fri, 12 Mar 2010 17:56:50 +0000

Fakt, że białka różnią się wartością odżywczą, został zauważony przy zastosowaniu w żywieniu zwierząt tej samej ilości białka z różnych źródeł. Jednocześnie zauważono, że wzrost zwierząt otrzymujących białka o niższej wartości odżywczej, poprawiał się, gdy zwiększono ilość tego samego białka. W wyniku ogromnej liczby badań doświadczalnych dowiedziono, że zarówno człowiek, jak i zwierzęta jednożołądkowe, muszą otrzymywać w pokarmie wystarczającą ilość białka dla uzyskania niezbędnej ilości azotu oraz pewnej liczby specyficznych aminokwasów dla syntezy substancji niezbędnych dla życia, wzrostu i rozwoju. Zdolność pokrycia tych potrzeb przez białka danego produktu w pierwszym rzędzie jest uzależnione od zawartych w nim aminokwasów (Hegsted 1964, Meister 1965). Człowiek i zwierzęta jednożołądkowe nie potrafią syntetyzować ośmiu (Rosę 1957) lub nawet (Harper 1974a) dziewięciu aminokwasów, które muszą otrzymać w gotowej formie w pokarmie. Aminokwasy te noszą nazwę niezbędnych (egzogennych), w odróżnieniu od pozostałych (endogennych), które mogą być syntetyzowane w organizmie z nadmiaru innych aminokwasów lub nawet organicznych nieaminokwasowych źródeł azotu. Sprawą sporną było dotąd, czy histydynę należy zaliczyć do aminokwasów niezbędnych. Komisja do spraw Żywienia Amerykańskiej Akademii Nauk (Food and Nutrition Board 1974) uznała, że należy ją zaliczyć do czytaj dalej