Białko

Posts Tagged ‘mocz’

Komisja Specjalistów Amerykańskiej Akademii Nauk (Food and Nutrition Board cyt. wg Williamsa i wsp. 1974) przeprowadziła rewizję dotychczasowych danych dotyczących ilościowego okreś­lenia strat azotu endogennego u ludzi, wyrażając opinię, że dane le są stosunkowo wnikliwie opracowane. Podkreśliła jednak, że ze względów technicznych określenie strat endogennych azotu jest wykonywane przy zastosowaniu diety bezbiałkowej, przy której są uruchomiane mechanizmy fizjologiczne przystosowujące do bardziej oszczędnej wewnątrzustrojowej gospodarki amino­kwasami.

Jak widać z wykresu strat azotu endogennego w moczu, w ciągu pierwszych kilku dni straty te są wyższe, a na­stępnie ustalają się na pewnym niskim poziomie. Poziom ten jako średnia wartość pomiędzy 10 a 14 dniem stosowania diety bezbiał­kowej, został umownie przyjęty jako nieuniknione straty azotu endogennego w moczu; mogą być one jednak wyrazem przystoso­wania się do braku białka w diecie. Niezbędne są zatem badania określające dynamikę strat przy różnej wysokości spożycia azotu. Podobne zastrzeżenia można mieć do techniki określenia metabo­licznych strat azotu w kale. Straty te mierzone na diecie bez­białkowej mogą być różne niż przy normalnym odżywianiu, gdy w racji pokarmowej znajduje się białko i szereg substancji drażniących przewód pokarmowy. W warunkach normalnego spożycia, białka nie sposób odróżnić azot nie strawionych części ... czytaj dalej

Pomiary strat azotu przez skórę w umiarkowanym klimacie przy pracy siedzącej szacuje się na ok. 300 mg na dobę. Zakłada się, że straty azotu w postaci golonego zarostu u mężczyzn są równo­ważne stratom azotu u kobiet w okresie menstruacji, nie przyj­muje się zatem różnic zależnie od płci. W tablicy 3 przytoczono straty azotu endogennego u dorosłego człowieka w przeliczeniu na kg masy ciała, bądź 1 kcal przemiany podstawowej wg Ko­misji Specjalistów FAO/WHO 1973. Należy podkreślić, że straty azotu zarówno w moczu i kale, jak i przez skórę są na ogół znacz­nie wyższe ai ludzi przewlekle chorych, w stanach pooperacyj­nych, a zwłaszcza w ostrym przebiegu choroby (Hasik 1970). Nie­wielkie infekcje, zdarzające się każdemu z ludzi, wpływają rów­nież na ‘wysokość strat azotu endogennego, powodując często ujemny bilans azotowy przez pewien okres czasu.
Przy ustalaniu wysokości zapotrzebowania na białko, Ko­misje Ekspertów przyjęły szacunkowo zwiększenie o ok. 10%, na straty w okresach nieuniknionych drobnych infekcji (zazębienia, zaburzenia żołądkowe). Istnieje również zmienność indywidualna w zakresie strat azotu, którą Komisja Specjalistów na podstawie badań na dużej liczbie ludzi określa jako 15-procentowy współ­czynnik zmienności. W efekcie przyjęto 30% ponad wartość śred­nią, która pozwala na objęcie prawie całej populacji zdrowych ludzi. ... czytaj dalej

Fakt, że białka różnią się wartością odżywczą, został zauważony przy zastosowaniu w żywieniu zwierząt tej samej ilości białka z różnych źródeł. Jednocześnie zauważono, że wzrost zwierząt otrzymujących białka o niższej wartości odżywczej, poprawiał się, gdy zwiększono ilość tego samego białka. W wyniku ogromnej liczby badań doświadczalnych dowiedziono, że zarówno człowiek, jak i zwierzęta jednożołądkowe, muszą otrzymywać w pokarmie wystarczającą ilość białka dla uzyskania niezbędnej ilości azotu oraz pewnej liczby specyficznych aminokwasów dla syntezy sub­stancji niezbędnych dla życia, wzrostu i rozwoju.

Zdolność pokrycia tych potrzeb przez białka danego pro­duktu w pierwszym rzędzie jest uzależnione od zawartych w nim aminokwasów (Hegsted 1964, Meister 1965). Człowiek i zwierzęta jednożołądkowe nie potrafią syntetyzować ośmiu (Rosę 1957) lub nawet (Harper 1974a) dziewięciu aminokwasów, które muszą otrzymać w gotowej formie w pokarmie. Aminokwasy te noszą nazwę niezbędnych (egzogennych), w odróżnieniu od pozostałych (endogennych), które mogą być syntetyzowane w organizmie z nadmiaru innych aminokwasów lub nawet organicznych nieaminokwasowych źródeł azotu.

Sprawą sporną było dotąd, czy histydynę należy zaliczyć do ami­nokwasów niezbędnych. Komisja do spraw Żywienia Amerykań­skiej Akademii Nauk (Food and Nutrition Board 1974) uznała, że należy ją ... czytaj dalej