Białko

Posts Tagged ‘masa ciaÅ‚a’

Relacje pomiędzy ilościowym zapotrzebowaniem na aminokwasy egzogenne pomiędzy szczurami laboratoryjnymi a człowiekiem, w różnych okresach rozwoju fizjologicznego, były przedmiotem rozważań szeregu Komisji Ekspertów FAO (1965, 1973), PAG (1974), jak również Komisji Żywności i Żywienia Akademii Nauk USA (NAS 1974). Różnice w ilościowym zapotrzebowaniu na białko pomiędzy człowiekiem a szczurem, polegają przede wszystkim na znacznie wyższej proporcji zapotrzebowania na białko na potrzeby bytowe (utrzymanie równowagi azotowej) w stosunku do potrzeb na przyrastanie tkanek w okresie wzrasta­nia w dużym organizmie człowieka w porównaniu do małego zwierzęcia, jakim jest szczur. Według Rakowskiej i wsp. (1970) oraz Waterlow i wsp. (1967, 1968) tempo syntezy białka przypadające na jednostkę ma­sy ciała u człowieka jest sześciokrotnie niższe w porównaniu do tempa syntezy w tkankach szczura. Jeżeli jednak tempo syntezy białka u porównywanych organizmów przeliczyć na tzw. meta­boliczną masę ciała (kg masy ciała podniesiony do potęgi 0,75) stosunek tempa syntezy białka u człowieka do tempa syntezy u szczura będzie tylko 1,7 raza niższy. Z powyższych stwierdzeń można wyciągnąć wniosek, że maksymalna wydajność wykorzystania aminokwasów do syntezy białka własnych tkanek, co jest właściwie miarą biologicznej wartości podanego białka, u porównywanych organizmów będzie podobna przy ograniczeniu spożycia białka, tj. w czytaj dalej

Liczbowo określone zapotrzebowanie na aminokwasy daje pod­stawy do opracowania białka wzorcowego (amino acid pattern), które powinno być spożywane przez człowieka. Osiągnięcie składu aminokwasów mieszaniny białek pro­duktów wchodzących w różnych kompozycjach do przeciętnych racji pokarmowych różnych grup ludności w różnych krajach, zwłaszcza tam gdzie istnieją niedobory białka analogiczne do za­wartości ich w białku wzorcowym, stanowi gwarancję pokrycia zapotrzebowania na aminokwasy. W tablicy 11 przedstawiono wzajemny stosunek zapotrzebowania na aminokwasy egzogenne zależnie od wieku. Zapotrzebowanie na azot i białko (N X 6,25) w przelicze­niu na 1 kg masy ciała po osiągnięciu dojrzałości płciowej spada trzykrotnie w stosunku do zapotrzebowania w pierwszym roku życia. Natomiast zapotrzebowanie na poszczególne aminokwasy spada u dorosłych do % lub V10 wysokości zapotrzebowania u nie­mowląt. Według Komisji Żywności i Żywienia NAS (FNB) spa­dek ten jest prawdopodobnie przesadzony, z uwagi na to, że jak powiedziano wyżej, minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy «Jla dorosłych jest ocenione zbyt nisko. Na podstawie dostępnych danych nie można określić spadku zapotrzebowania na poszcze­gólne aminokwasy wraz z wiekiem, gdyż jest on bardzo nierów­nomierny. Biorąc pod uwagę rolę poszczególnych aminokwasów egzogennych w organizmie, a także różne proporcje aminokwasów wchodzących w skład białek czytaj dalej

W celu wyrażenia wysokości zapotrzebowania w postaci białka lokalnych diet o różnym składzie, jest niezbędna znajomość współczynnika jego wykorzystania. Ze względu na brak danych z badań na grupach ludzi, Komisja Specjalistów FAO/WHO 1973 zaleca zastosowanie tzw.względnego współczynnika wykorzystania białka z badań na szczurach. Współczynnik ten, uzyskany doświadczal­nie przy zastosowaniu mieszaniny produktów dostarczających białko, odpowiadającej przeciętnemu spożyciu przez odpowiednie grupy ludności, wyraża się w procentach w stosunku do równo­legle prowadzonej grupy kontrolnych zwierząt otrzymujących białko pełnowartościowe mleka lub całego jaja kurzego w identycznych warunkach doświadczalnych. W tablicy 9 podano wartości wyrażone w g białka na kg masy ciała w obrębie grup wg wieku, przeliczone na całkowite dobowe zapotrzebowanie, posługując się średnią masą ciała, cha-i akierystyczną dla danej grupy. W kolumnach 3 i 3a zapotrze­bowanie wyrażone w g białka pełnowartościowego z 30-procen-Lowym marginesem; w kolumnach 5 i 5a, wyrażone w g białka racji pokarmowych o 70-procentowym współczynniku — wyko­rzystania, charakterystycznym dla naszych warunków odżywiania. czytaj dalej

W procesie wzrastania, od najwcześniejszych stadiów życia orga­nizmu, następuje przyrost azotu w nowo tworzonych tkankach, wyrażający się przyrostem masy ciała, a także zwiększeniem kon­centracji azotu w organizmie, równolegle do dojrzewania komó­rek. Holt i wsp. (1960) oraz Widdowson i Dickerson (1964) okreś­lili zmiany koncentracji azotu w tkankach u niemowląt w róż­nym wieku na podstawie analiz, Fomon (1967) określił tę kon­centrację ekstrapolując z określenia zawartości wody. Maresh i Groome (1966) oznaczyli pośrednio koncentrację azotu, wyko­rzystując jego stały stosunek do koncentracji potasu (1 g N od­powiada 2,5 mEq potasu). Uzyskane wartości, pomimo stosunko­wo dużego błędu doświadczalnego, są dość zgodne. Koncentracja azotu w tkankach najszybciej rośnie w pierwszym roku życia, a następnie wolniej wzrasta w dalszym ciągu do wieku 4 lat.Na podstawie prawidłowych przyrostów masy ciała u nie­mowląt i małych dzieci można obliczyć retencję azotu w przyra­stających tkankach. czytaj dalej