Białko » chromatografia

Mikrobiologiczne metody oznaczania aminokwasów

admin — Wed, 31 Mar 2010 10:27:04 +0000

Mikrobiologiczne metody oznaczania aminokwasów oparto o założenie, że wzrost mikroorganizmów jest wprost proporcjonalny do zawartości danego aminokwasu. Zastosowany szczep bakterii nie ma zdolności syntezy danego aminokwasu, a dla właściwego wzrostu lub metabolizmu wykorzystuje aminokwasy badanego produktu. Wiele szczepów bakteryjnych polecano do tych celów, między innymi bakterie kwasu mlekowego (Laktobacillus). Jednak późniejsze badania wykazały, że wzrost tych mikroorganizmów jest stymulowany przez niektóre peptydy (m. in. streptogeninę) i jest wtedy nieproporcjonalny do zawartości badanego aminokwasu. Do badań nad zawartością lizyny, metioniny, cystyny, histydyny, fenyloalaniny, leucyny i izoleucyny poleca się szczepy Leuconostoc mesenteroides (ATCC 8042), do oznaczeń tryptofanu, leucyny, izoleucyny i waliny Lactobacillus plantarum (ATCC 8014), a do oznaczeń treoniny Streptococcus faecalis (ATCC 9790). Szczepy te jednak nie mają dostatecznie silnych układów enzymów proteolitycznych, ażeby oznaczenia można było prowadzić na rozpuszczalnych ekstraktach białka. Należy je poddać wstępnie hydrolizie za pomocą silnie działających związków chemicznych, np. hydrolizie za pomocą kwasu solnego (8—12 godzin) lub hydrolizie zasadowej (tryptofan). Początkowo uważano, że wyniki oznaczeń aminokwasów z zastosowaniem metod mikrobiologicznych są równoznaczne z oznaczeniem aminokwasów przyswajalnych wykorzystywanych czytaj dalej

Analiza zawartości aminokwasów w białkach produktów żywnościowych

admin — Wed, 31 Mar 2010 10:02:17 +0000

Ujmując historycznie rozwój metod analizy aminokwasów w zastosowaniu do oceny wartości produktów spożywczych, należy w pierwszym rzędzie podkreślić wprowadzenie metod mikrobiologicznych do ilościowego oznaczania aminokwasów w latach czterdziestych przez Wooda, Snella i Barton-Wrighta (cyt. wg Kavanagh 1963). Podobnie, zastosowanie chromatografii bibułowej pozwalało śledzić pełne spektrum aminokwasów (cyt. wg Leggett Bai-ley 1967). Muszkatowa (1963) stosowała chromatografię bibułową do badań nad zawartością aminokwasów w produktach spożywczych. Często jednak aminokwasy, najważniejsze z punktu widzenia żywieniowego, były najtrudniejsze do rozdzielenia rażenia ilościowego. Rozdział aminokwasów na bibule odebrał jednak dużą rolę w zakresie ich analizy jakościowej i w tym też zakresie ma do dziś duże znaczenie. Największe znaczenie w analizie ilościowej składu aminokwasowego znalazła jednak metoda jonowymiennej chromatografu kolumnowej, opracowana w latach pięćdziesiątych przez Ioore’a, Steina i Spackmana (Moore i wsp. 1951, 1954 a, b, 1958, 1963). Zasadą metody jest chromatograficzne rozdzielenie amino-kwasów przy użyciu żywicy jonowymiennej po uprzedniej hydrolizie białka, a następnie kolorymetryczne oznaczenie barwnych związków, powstałych w wyniku reakcji aminokwasów z ninhydryną. Oznaczenie składu aminokwasowego białka przebiega za-:em dwuetapowo. W pierwszym etapie czytaj dalej