Białko » bilans azotowy

Oznaczanie bilansu azotowego

admin — Wed, 31 Mar 2010 09:50:44 +0000

Oznaczenie bilansu azotowego polega na dokładnych pomiarach ilości spożytego białka (azotu) z produktu badanego, który wg Kies i Fox (1975) powinien-stanowić nie mniej niż 80% całkowitej ilości azotu całodziennej racji, a następnie ilość wydalonego azotu w moczu i kale. Początek i koniec doświadczenia znakuje się przez podanie niewchłanianego barwnika (np. węgiel aktywny lub karmin indygo), w ten sposób uzyskuje się pewność, że zbierany kał pochodzi z niestrawionych części diety doświadczalnej. W doborze osób do doświadczenia powinno się brać pod uwagę bezwzględną uczciwość i chęć współdziałania w przeprowadzanych badaniach, którą obserwuje się w okresie wstępnym doświadczenia. W tym okresie należy podać w ciągu 2 tygodni dietę o obniżonej zawartości białka, w celu przystosowania bilansu azotowego do następnych warunków doświadczenia właściwego lub zastosować dietę bezbiałkową, w celu oznaczenia azotu metabolicznego kału, oraz azotu endogennego moczu. Na ogół korzysta się z danych przeciętnych, cytowanych w rozdz. 2, ponieważ oznaczenia na diecie bezbiałkowej u ludzi stosuje się rzadko ze względów etycznych. Z wieloletnich prac Kies i Fox (1975) wynika, że badania prowadzone w systemie otwartym, tj. u wolontariuszy — pracowników uniwersytetu lub studentów, niczym nie ustępowały badaniom prowadzonym w systemie zamkniętym (np. u żołnierzy). Podobnie, jak w czytaj dalej

Rozważania ogólne

admin — Fri, 12 Mar 2010 18:22:37 +0000

Wysokość zapotrzebowania na białko u człowieka próbowano-określić na podstawie badania bilansów azotowych począwszy już od pierwszych lat obecnego stulecia (Chittenden 1904—1907, Hinliede 1912—1914, Terroine 1922). Badacze ci, wprawdzie w oparciu o wyniki stosunkowo krótkotrwałych badań bilansu azotu dorosłych, byli zwolennikami niskiego spożycia białka, określając zapotrzebowanie na 37—53 g na dzień. Jednak większość późniejszych, tzw. norm zalecanego spożycia białka, ustalono na podstawie danych wynikających z praktycznego sposobu odżywiania się grup ludności. Przyjęto, że wyrazem bezpiecznego spożycia białka jest jego ilość (z uwzględnieniem odpowiedniego procentu białka zwierzęcego), odpowiadająca przeciętnemu spożyciu w grupach ludzi, wśród których obserwowano dobre wskaźniki zdrowotne: niską zapadalność na choroby infekcyjne, prawidłowe wzrastanie i rozwój dzieci i młodzieży, dobrze wykształcone i duże noworodki. Nakreślenie wysokości zapotrzebowania białka nabrało nowego wyrazu po nagromadzeniu wyników badań, dotyczących w pierwszym rzędzie zdolności syntezy poszczególnych aminokwasów przez organizm ludzki, a następnie danych o wysokości zapotrzebowania na aminokwasy egzogenne (Rose 1957, Holt i wsp. 1965, Snyderman i wsp. 1963, Nakagawa i wsp. 1960—1964). Komisje Ekspertów powołane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) oraz Wyżywienia i Rolnictwa (FAO — raporty nr czytaj dalej