Białko

Posts Tagged ‘bilans azotowy’

Oznaczenie bilansu azotowego polega na dokładnych pomiarach ilości spożytego białka (azotu) z produktu badanego, który wg Kies i Fox (1975) powinien-stanowić nie mniej niż 80% całkowi­tej ilości azotu całodziennej racji, a następnie ilość wydalonego azotu w moczu i kale. Początek i koniec doświadczenia znakuje się przez podanie niewchłanianego barwnika (np. węgiel aktyw­ny lub karmin indygo), w ten sposób uzyskuje się pewność, że zbierany kał pochodzi z niestrawionych części diety doświadczal­nej. W doborze osób do doświadczenia powinno się brać pod uwa­gę bezwzględną uczciwość i chęć współdziałania w przeprowa­dzanych badaniach, którą obserwuje się w okresie wstępnym do­świadczenia. W tym okresie należy podać w ciągu 2 tygodni dietę o obniżonej zawartości białka, w celu przystosowania bi­lansu azotowego do następnych warunków doświadczenia właś­ciwego lub zastosować dietę bezbiałkową, w celu oznaczenia azo­tu metabolicznego kału, oraz azotu endogennego moczu. Na ogół korzysta się z danych przeciętnych, cytowanych w rozdz. 2, po­nieważ oznaczenia na diecie bezbiałkowej u ludzi stosuje się rzadko ze względów etycznych.

Z wieloletnich prac Kies i Fox (1975) wynika, że bada­nia prowadzone w systemie otwartym, tj. u wolontariuszy — pracowników uniwersytetu lub studentów, niczym nie ustępo­wały badaniom prowadzonym w systemie zamkniętym (np. u żoł­nierzy).

Podobnie, jak ... czytaj dalej

Wysokość zapotrzebowania na białko u człowieka próbowano-określić na podstawie badania bilansów azotowych począwszy już od pierwszych lat obecnego stulecia (Chittenden 1904—1907, Hinliede 1912—1914, Terroine 1922). Badacze ci, wprawdzie w opar­ciu o wyniki stosunkowo krótkotrwałych badań bilansu azotu dorosłych, byli zwolennikami niskiego spożycia białka, określa­jąc zapotrzebowanie na 37—53 g na dzień. Jednak większość późniejszych, tzw. norm zalecanego spożycia białka, ustalono na pod­stawie danych wynikających z praktycznego sposobu odżywiania się grup ludności. Przyjęto, że wyrazem bezpiecznego spożycia białka jest jego ilość (z uwzględnieniem odpowiedniego procentu białka zwierzęcego), odpowiadająca przeciętnemu spożyciu w gru­pach ludzi, wśród których obserwowano dobre wskaźniki zdro­wotne: niską zapadalność na choroby infekcyjne, prawidłowe wzrastanie i rozwój dzieci i młodzieży, dobrze wykształcone i duże noworodki.

Nakreślenie wysokości zapotrzebowania białka nabrało nowego wyrazu po nagromadzeniu wyników badań, dotyczących w pierwszym rzędzie zdolności syntezy poszczególnych amino­kwasów przez organizm ludzki, a następnie danych o wysokości zapotrzebowania na aminokwasy egzogenne (Rose 1957, Holt i wsp. 1965, Snyderman i wsp. 1963, Nakagawa i wsp. 1960—1964). Komisje Ekspertów powołane przez Światową Organizację Zdro­wia (WHO) oraz Wyżywienia i Rolnictwa (FAO — ... czytaj dalej