Białko » białko

Oznaczanie tryptofanu

admin — Wed, 31 Mar 2010 10:09:43 +0000

Oddzielne zagadnienie w analizie aminokwasów stanowi oznaczanie tryptofanu, który podczas hydrolizy kwasowej 6N HC1 ulega prawie całkowitemu rozkładowi. Istnieje szereg metod do oznaczania tego ważnego aminokwasu. Tryptofan w białkach spożywczych często jest oznaczany w reakcji barwnej z ninhydryną po hydrolizie alkalicznej badanego materiału za pomocą wodorotlenku sodowego lub wodorotlenku barowego. Slump i Schreuder (1969) zastosowali hydrolizę za pomocą wodorotlenku barowego, a następnie oddzielenie uwolnionego tryptofanu od jonów baru za pomocą filtracji na żelu Sephadex. Następnie tryptofan oznaczano na automatycznym analizatorze w reakcji barwnej z ninhydryną. Sławiński i Tyczkowska (1974), badając optymalne warunki hydrolizy za pomocą wodorotlenku barowego, stwierdzili że maksimum uwolnienia tryptofanu w hydrolizatach uzyskiwano za pomocą 2,15N Ba(OH)2 w temperaturze 110°C, w czasie 4—16 godzin dla surowców zwierzęcych i 12—16 godzin dla surowców roślinnych. Autorzy ci stwierdzili ponadto, że za pomocą metody kolorymetrycznej z aldehydem p-dwumetyloaminobenzoesowym uzyskali wyniki podobne, jak przy zastosowaniu automatycznego analizatora aminokwasów. Jak podano w punkcie 5.1.1. są także przeprowadzane próby zapobiegające destrukcji tryptofanu w czasie hydrolizy kwasowej, poprzedzającej analizę za pomocą chromatografii jonowymiennej (Matsubara i Sasaki 1969, Penke i wsp. 1974, Liu i Chang 1971). Penke i wsp. czytaj dalej

Przydatność wyników badań nad biologiczną oceną jakości białka dla człowieka z doświadczeń na szczurach

admin — Wed, 31 Mar 2010 09:58:44 +0000

Relacje pomiędzy ilościowym zapotrzebowaniem na aminokwasy egzogenne pomiędzy szczurami laboratoryjnymi a człowiekiem, w różnych okresach rozwoju fizjologicznego, były przedmiotem rozważań szeregu Komisji Ekspertów FAO (1965, 1973), PAG (1974), jak również Komisji Żywności i Żywienia Akademii Nauk USA (NAS 1974). Różnice w ilościowym zapotrzebowaniu na białko pomiędzy człowiekiem a szczurem, polegają przede wszystkim na znacznie wyższej proporcji zapotrzebowania na białko na potrzeby bytowe (utrzymanie równowagi azotowej) w stosunku do potrzeb na przyrastanie tkanek w okresie wzrastania w dużym organizmie człowieka w porównaniu do małego zwierzęcia, jakim jest szczur. Według Rakowskiej i wsp. (1970) oraz Waterlow i wsp. (1967, 1968) tempo syntezy białka przypadające na jednostkę masy ciała u człowieka jest sześciokrotnie niższe w porównaniu do tempa syntezy w tkankach szczura. Jeżeli jednak tempo syntezy białka u porównywanych organizmów przeliczyć na tzw. metaboliczną masę ciała (kg masy ciała podniesiony do potęgi 0,75) stosunek tempa syntezy białka u człowieka do tempa syntezy u szczura będzie tylko 1,7 raza niższy. Z powyższych stwierdzeń można wyciągnąć wniosek, że maksymalna wydajność wykorzystania aminokwasów do syntezy białka własnych tkanek, co jest właściwie miarą biologicznej wartości podanego białka, u porównywanych organizmów będzie podobna przy ograniczeniu spożycia białka, tj. w czytaj dalej

Badanie bilansu azotowego przy zastosowaniu kilku poziomów białka

admin — Wed, 31 Mar 2010 09:52:40 +0000

Najdokładniejsze wyniki oceny wartości biologicznej białka zarówno u człowieka, jak i zwierząt laboratoryjnych daje metoda, w której białko jest podawane na kilku poziomach, przy niskim jego spożyciu. Wymaga to prowadzenia badań bilansu azotowego przy co najmniej 3 okresach na tych samych osobach, przy czym spożycie białka powinno wahać się od 10 g na dobę do ok. 30-35 g. Przy tak niskim spożyciu osiąga się najwyższą korelację wyników pomiędzy zawartością aminokwasu ograniczającego a retencją azotu. W tych warunkach badań Kies i Fox (1970) zarejestrowały nawet niewielkie różnice w zawartości i przyswajalności aminokwasów egzogennych. Na przykład w tablicy 14 są podane wyniki badania biologicznej wartości białka zboża Triticale w porównaniu do wyjściowej odmiany pszenicy wykonane przez Kies i Fox (1970) na podstawie badania bilansu azotowego u dorosłych mężczyzn. czytaj dalej

Metodologia

admin — Wed, 31 Mar 2010 09:47:26 +0000

Wysokie koszty, czas i pracochłonność badań nad biologicznym wykorzystaniem białka u ludzi, a także względy natury etycznej, są powodem, że badania tego typu są wykonywane rzadko. Jedynie w ostatecznych przypadkach, gdy nowego typu produkty mają zostać wprowadzone na dużą skalę do żywienia ludności, po przeprowadzeniu wstępnych badań wszystkimi dostępnymi metodami, produkt powinien być poddany badaniom ściśle kontrolowanym na odpowiednio dobranej grupie ludzi, zanim zostanie wprowadzony do żywienia na skalę masową. Na ogół wyniki badań na zwierzętach laboratoryjnych lub nawet na mikroorganizmach są przenoszone na człowieka. Należy podkreślić, że w przypadku podejmowania badań na grupie ludzi, są pożądane równolegle prowadzone badania na zwierzętach laboratoryjnych, w odpowiednio dobranych warunkach. Nagromadzenie wyników z równolegle prowadzonych badań pozwoli na bardziej precyzyjne spojrzenie na relację uzyskanych danych. W przeciwieństwie do zwierząt, gdzie metodami wyboru są na ogół metody wzrostowe, u człowieka jedyną metodą jest bilans azotowy stosowany od lat, zarówno do badań nad zapotrzebowaniem na białko i aminokwasy, jak i do badań biologicznej oceny białek, opartych na tej samej zasadzie: przydatności ich do syntezy białek ustrojowych. Metodyce prowadzenia badań poświęcono szereg wyczerpujących publikacji: Komitetu do Spraw Niedoborów Białka (NAS 1959, 1963), Kofranyi 1972, czytaj dalej

Propozycje zastosowania wyższego marginesu bezpieczeństwa przy ustalaniu norm na białko

admin — Tue, 23 Mar 2010 10:24:32 +0000

Na podstawie powyższych uwag i komentarzy wydaje się, że w krajach wolnych od fizjologicznych objawów niedoborów białka, gdzie istnieją ekonomiczne możliwości zaopatrzenia ludności wystarczające ilości produktów spożywczych bogatych w białko, można przyjąć wyższy niż 30-procentowy margines bezpieczeństwa. W II części tablicy 8 przedstawiono wartości zapotrzebowania na azot i białko pełnowartościowe po dodaniu 100-procentowego marginesu bezpieczeństwa do zapo-h chowania minimalnego. Podobnie, w tablicy 9 podano wartości średnie dla grup wieku i stanu fizjologicznego, po uwzględnieniu 100-procentowego marginesu bezpieczeństwa. Wychodząc z założenia, że wg Kunachowicz i wsp. (1977) średni współczynnik wykorzystania białka mieszaniny produktów spożywczych, odpowiadający wysokości spożycia żywności przez ;ne grupy ludności Polski (w 1973 r.) wynosi 70%, w kolumnach 6 i 6a przedstawiono pożądaną wysokość spożycia białka dla warunków naszego kraju. Przyjęty wyższy, niż ustalony przez Komisję Ekspertów FAO/WHO, margines bezpieczeństwa, nosi obawy, że zalecenia spożycia białka dla dzieci i młodzieży oraz kobiet w okresie ciąży i laktacji, mogą być niewystarczające. Natomiast wydaje się, że 100-procentowy margines bezpieczeństwa jest zbyt wysoki dla dorosłych mężczyzn i kobiet w okresie równowagi azotowej. Dla tych grup wydaje się, że wystarczającym marginesem bezpieczeństwa czytaj dalej

Współczynnik wykorzystania białka lokalnych diet

admin — Tue, 23 Mar 2010 10:16:09 +0000

W celu wyrażenia wysokości zapotrzebowania w postaci białka lokalnych diet o różnym składzie, jest niezbędna znajomość współczynnika jego wykorzystania. Ze względu na brak danych z badań na grupach ludzi, Komisja Specjalistów FAO/WHO 1973 zaleca zastosowanie tzw.względnego współczynnika wykorzystania białka z badań na szczurach. Współczynnik ten, uzyskany doświadczalnie przy zastosowaniu mieszaniny produktów dostarczających białko, odpowiadającej przeciętnemu spożyciu przez odpowiednie grupy ludności, wyraża się w procentach w stosunku do równolegle prowadzonej grupy kontrolnych zwierząt otrzymujących białko pełnowartościowe mleka lub całego jaja kurzego w identycznych warunkach doświadczalnych. W tablicy 9 podano wartości wyrażone w g białka na kg masy ciała w obrębie grup wg wieku, przeliczone na całkowite dobowe zapotrzebowanie, posługując się średnią masą ciała, cha-i akierystyczną dla danej grupy. W kolumnach 3 i 3a zapotrzebowanie wyrażone w g białka pełnowartościowego z 30-procen-Lowym marginesem; w kolumnach 5 i 5a, wyrażone w g białka racji pokarmowych o 70-procentowym współczynniku — wykorzystania, charakterystycznym dla naszych warunków odżywiania. czytaj dalej

Rozpiętość wysokości marginesów bezpieczeństwa przy ustalaniu wysokości zapotrzebowania na białko

admin — Tue, 23 Mar 2010 10:12:28 +0000

Niecałkowite wykorzystanie białka pełnowartościowego Przyjąwszy opisane powyżej założenia, Komisja Specjalistów FAO i WHO zaproponowała dodatkowo podwyższenie o 30% wartości średnich strat azotu i potrzeb dla syntezy białka, w okresie wzrastania, ciąży i laktacji. Dodatek tein jest niezbędny ze względu na fakt, że nawet najlepsze białka, takie jak mleka czy całego jaja kurzego, nie są wykorzystywane bez strat. Zastosowano go w przypadku wszystkich grup ludzi według wieku, z wyjątkiem niemowląt od urodzenia do 6 miesięcy, u których zapotrzebowanie na białko zostało zbadane przy żywieniu białkiem mleka kobiecego. Zmienność osobnicza w stosunku do zapotrzebowania na białko Zaproponowano również zwiększenie zapotrzebowania na białko o dalsze 30% w celu uwzględnienia zmienności indywidualnej, jako marginesu bezpieczeństwa, dającego pewność pokrycia zapotrzebowania całej populacji. Tak obliczone dane podstawowe zestawiono w tablicy 8 w kolumnach 1, 2, 3 4a. W celu wyrażenia zapotrzebowania na białko pełnowartościowe, wartości wyrażone w mg azotu przeliczono na białko, przy zastosowaniu współczynnika 8,25, co podano w kolumnie 4b. czytaj dalej

Rozważania ogólne

admin — Fri, 12 Mar 2010 18:22:37 +0000

Wysokość zapotrzebowania na białko u człowieka próbowano-określić na podstawie badania bilansów azotowych począwszy już od pierwszych lat obecnego stulecia (Chittenden 1904—1907, Hinliede 1912—1914, Terroine 1922). Badacze ci, wprawdzie w oparciu o wyniki stosunkowo krótkotrwałych badań bilansu azotu dorosłych, byli zwolennikami niskiego spożycia białka, określając zapotrzebowanie na 37—53 g na dzień. Jednak większość późniejszych, tzw. norm zalecanego spożycia białka, ustalono na podstawie danych wynikających z praktycznego sposobu odżywiania się grup ludności. Przyjęto, że wyrazem bezpiecznego spożycia białka jest jego ilość (z uwzględnieniem odpowiedniego procentu białka zwierzęcego), odpowiadająca przeciętnemu spożyciu w grupach ludzi, wśród których obserwowano dobre wskaźniki zdrowotne: niską zapadalność na choroby infekcyjne, prawidłowe wzrastanie i rozwój dzieci i młodzieży, dobrze wykształcone i duże noworodki. Nakreślenie wysokości zapotrzebowania białka nabrało nowego wyrazu po nagromadzeniu wyników badań, dotyczących w pierwszym rzędzie zdolności syntezy poszczególnych aminokwasów przez organizm ludzki, a następnie danych o wysokości zapotrzebowania na aminokwasy egzogenne (Rose 1957, Holt i wsp. 1965, Snyderman i wsp. 1963, Nakagawa i wsp. 1960—1964). Komisje Ekspertów powołane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) oraz Wyżywienia i Rolnictwa (FAO — raporty nr czytaj dalej

Wpływ składu aminokwasów białka na jego wartość odżywczą

admin — Fri, 12 Mar 2010 17:56:50 +0000

Fakt, że białka różnią się wartością odżywczą, został zauważony przy zastosowaniu w żywieniu zwierząt tej samej ilości białka z różnych źródeł. Jednocześnie zauważono, że wzrost zwierząt otrzymujących białka o niższej wartości odżywczej, poprawiał się, gdy zwiększono ilość tego samego białka. W wyniku ogromnej liczby badań doświadczalnych dowiedziono, że zarówno człowiek, jak i zwierzęta jednożołądkowe, muszą otrzymywać w pokarmie wystarczającą ilość białka dla uzyskania niezbędnej ilości azotu oraz pewnej liczby specyficznych aminokwasów dla syntezy substancji niezbędnych dla życia, wzrostu i rozwoju. Zdolność pokrycia tych potrzeb przez białka danego produktu w pierwszym rzędzie jest uzależnione od zawartych w nim aminokwasów (Hegsted 1964, Meister 1965). Człowiek i zwierzęta jednożołądkowe nie potrafią syntetyzować ośmiu (Rosę 1957) lub nawet (Harper 1974a) dziewięciu aminokwasów, które muszą otrzymać w gotowej formie w pokarmie. Aminokwasy te noszą nazwę niezbędnych (egzogennych), w odróżnieniu od pozostałych (endogennych), które mogą być syntetyzowane w organizmie z nadmiaru innych aminokwasów lub nawet organicznych nieaminokwasowych źródeł azotu. Sprawą sporną było dotąd, czy histydynę należy zaliczyć do aminokwasów niezbędnych. Komisja do spraw Żywienia Amerykańskiej Akademii Nauk (Food and Nutrition Board 1974) uznała, że należy ją zaliczyć do czytaj dalej

Współzależność białko-energia

admin — Fri, 12 Mar 2010 17:51:10 +0000

Jak wynika z definicji, biologiczną wartość białka żywności lub pasz określa procent, w jakim spożyte białko zostało przyswojone i wykorzystane jako budulec własnych białek organizmu żywionego. Pierwszym i podstawowym założeniem jest więc rozpatrywanie ekonomicznego wykorzystania białka ‘wyłącznie dla celów anabolicznych, tj. syntezy nowych rosnących tkanek ustroju łub wymiany tkanek zużywających się, syntezy białka płynów ustrojowych, ciał odpornościowych, enzymów i niektórych hormonów. Sumę nowo utworzonych białek ustrojowych można wyrazić sumą retencji azotu lub też, w określonych warunkach w przybliżeniu, wysokością przyrostu masy ciała. Założenie to komplikuje jednak fakt, że białka pożywienia mogą być również źródłem energii, dając, podobnie jak cukrowce (węglowodany), netto ok. 16,736 kJ (4,0 kcal) na 1 g. Proces wykorzystania białka jako źródła energii zachodzi w dwóch zasadniczych przypadkach: 1) przy niewystarczającym pokryciu zapotrzebowania energetycznego ze składników pozabiałkowych (tłuszczu i cukrowców); w tym przypadku spożyte białko zostaje w pierwszym rzędzie wykorzystane jako bezpośrednie źródło energii, część aminokwasów w tych przypadkach jest źródłem niezbędnej glukozy dla odżywienia tkanki nerwowej obok dostarczania energii dla utrzymania stałej temperatury ciała. 2) przy nadmiernym spożyciu białka (a raczej poszczególnych aminokwasów) w czytaj dalej