Relacje pomiędzy ilościowym zapotrzebowaniem na aminokwasy egzogenne pomiędzy szczurami laboratoryjnymi a człowiekiem, w różnych okresach rozwoju fizjologicznego, były przedmiotem rozważań szeregu Komisji Ekspertów FAO (1965, 1973), PAG (1974), jak również Komisji Żywności i Żywienia Akademii Nauk USA (NAS 1974). Różnice w ilościowym zapotrzebowaniu na białko pomiędzy człowiekiem a szczurem, polegają przede wszystkim na znacznie wyższej proporcji zapotrzebowania na białko na potrzeby bytowe (utrzymanie równowagi azotowej) w stosunku do potrzeb na przyrastanie tkanek w okresie wzrasta­nia w dużym organizmie człowieka w porównaniu do małego zwierzęcia, jakim jest szczur.

Według Rakowskiej i wsp. (1970) oraz Waterlow i wsp. (1967, 1968) tempo syntezy białka przypadające na jednostkę ma­sy ciała u człowieka jest sześciokrotnie niższe w porównaniu do tempa syntezy w tkankach szczura. Jeżeli jednak tempo syntezy białka u porównywanych organizmów przeliczyć na tzw. meta­boliczną masę ciała (kg masy ciała podniesiony do potęgi 0,75) stosunek tempa syntezy białka u człowieka do tempa syntezy u szczura będzie tylko 1,7 raza niższy.

Z powyższych stwierdzeń można wyciągnąć wniosek, że maksymalna wydajność wykorzystania aminokwasów do syntezy białka własnych tkanek, co jest właściwie miarą biologicznej wartości podanego białka, u porównywanych organizmów będzie podobna przy ograniczeniu spożycia białka, tj. w tych warun­kach, gdy zawartość któregoś z aminokwasów egzogennych bę­dzie ograniczała możliwości syntezy białka.

Z licznych prac wiadomo (Miller, Bender 1955, Miller i Payne 1964, Rafalski 1967, Bressani 1973), że wydajność wy­korzystania białka dla syntezy białka w ustroju; zarówno szczu­rów, jak i dzieci, spada wraz z wysokością jego spożycia. Wa­runkiem zatem uzyskania porównywalnych wyników biologicz­nej oceny białka z badań na odległych sobie gatunkach jest ba­danie wydajności wykorzystania białka przy ograniczonym spo­życiu, poniżej optimum dla wzrostu szczurów lub w zakresie lek­ko ujemnego do lekko dodatniego bilansu azotowego zarówno u szczurów, jak i u ludzi.

Inną kategorię rozważań stanowią badania tzw. wartości żywieniowej wg nomenklatury użytej przez Bressaniego (1973) lub itiżw. procentu operatywnego wykorzystania białka (NPUop) zaproponowanego przez Platta, Millera i Payna (1961) do oceny na szczurach wartości diet odpowiadających swym składem spo­życia grup ludności. W tych przypadkach procent wykorzystania białka przy niewystandardowanych jego poziomach oraz przy różnej zawartości innych składników diety, nie jest miarą war­tości biologicznej białka tych diet sensu stricto. W tych warun­kach przenoszenie wyników z badań na szczurach może mieć wartość wątpliwą.