Smuts w 1935 r. stwierdził, że minimalne straty azotu w moczu wynoszą 2 mg N na 1 kcal przemiany podstawowej na dobę. Przeprowadził on badania na kilku gatunkach zwierząt przy za­stosowaniu diety bezbiałkowej przez szereg dni. Badania te powtarzane wielo­krotnie przez okres 45 lat u człowieka, podsumowane przez Wiiliamsa i wsp. (1974), wskazują, że minimalne straty azotu w moczu u człowieka dorosłego są niższe niż określił Smuts (1935) i wynoszą ok. 1,3 mg na 1 kcal przemiany podstawowej (p.p. przy współczynniku zmienności wynoszącym 20%). U niemowląt i dzie­ci przeprowadzono mniej liczne badania, lecz wskazują one, że straty te są jeszcze niższe i wynoszą: u niemowląt (0—1 rok) 0,7 mg na kcal p.p.m., u dzieci od 1 do 3 lat 1,1 mg na kcal p.p.m., (Fomon i wsp. 1967).