Białko

Mikrobiologiczne metody oznaczania aminokwasów oparto o za­łożenie, że wzrost mikroorganizmów jest wprost proporcjonalny do zawartości danego aminokwasu.

Zastosowany szczep bakterii nie ma zdolności syntezy da­nego aminokwasu, a dla właściwego wzrostu lub metabolizmu wykorzystuje aminokwasy badanego produktu. Wiele szczepów bakteryjnych polecano do tych celów, między innymi bakterie kwasu mlekowego (Laktobacillus). Jednak późniejsze badania wy­kazały, że wzrost tych mikroorganizmów jest stymulowany przez niektóre peptydy (m. in. streptogeninę) i jest wtedy niepropor­cjonalny do zawartości badanego aminokwasu.

Do badań nad zawartością lizyny, metioniny, cystyny, histydyny, fenyloalaniny, leucyny i izoleucyny poleca się szcze­py Leuconostoc mesenteroides (ATCC 8042), do oznaczeń trypto­fanu, leucyny, izoleucyny i waliny Lactobacillus plantarum (ATCC 8014), a do oznaczeń treoniny Streptococcus faecalis (ATCC 9790). Szczepy te jednak nie mają dostatecznie silnych układów enzymów proteolitycznych, ażeby oznaczenia można było prowadzić na rozpuszczalnych ekstraktach białka. Należy je poddać wstępnie hydrolizie za pomocą silnie działających związków chemicznych, np. hydrolizie za pomocą kwasu solnego (8—12 godzin) lub hydrolizie zasadowej (tryptofan). Początkowo uważano, że wyniki oznaczeń aminokwasów z zastosowaniem metod mikrobiologicznych są równoznaczne z oznaczeniem ami­nokwasów przyswajalnych wykorzystywanych biologicznie. Oka­zało się jednak, że zastosowanie hydrolizy za pomocą 6 N HC1 nawet w ciągu 8—12 godzin może powodować uwolnienie ami­nokwasów z połączeń powstałych w wyniku przetwarzania żyw­ności. Aminokwasy te mogą więc być wykorzystane przez mikro­organizmy. Wykonano próby zastosowania hydrolizy enzyma­tycznej papaina lub pronazą, która pomimo, że nie przebiega ilościowo, umożliwia wykorzystanie aminokwasów przez mikro­organizmy testujące. W tych przypadkach uzyskane wyniki na­leży przyjmować jako oznaczenia aminokwasów przyswajalnych.

W piśmiennictwie polskim prace nad zastosowaniem me­tod mikrobiologicznych do analizy aminokwasów ogólnych opu­blikowały: Kurzepa i wsp. (1958, 1960), oraz aminokwasów przy­swajalnych Szklarska-Cygańska i wsp. (1970) oraz Szkiłłądziowa i wsp. (1974).

Metody mikrobiologiczne w odniesieniu do ogólnej zawar­tości aminokwasów, jako bardzo pracochłonne i żmudne, ustę­pują wobec metod chromatografii kolumnowej lub gazowej. Na­tomiast jest pożądany rozwój metod mikrobiologicznych, po za­stosowaniu hydrolizy enzymatycznej, do oznaczania przyswajal­nych form aminokwasów.

Comments are closed.