Wysokie koszty, czas i pracochłonność badań nad biologicznym wykorzystaniem białka u ludzi, a także względy natury etycz­nej, są powodem, że badania tego typu są wykonywane rzadko. Jedynie w ostatecznych przypadkach, gdy nowego typu produk­ty mają zostać wprowadzone na dużą skalę do żywienia ludności, po przeprowadzeniu wstępnych badań wszystkimi dostępnymi metodami, produkt powinien być poddany badaniom ściśle kon­trolowanym na odpowiednio dobranej grupie ludzi, zanim zosta­nie wprowadzony do żywienia na skalę masową.

Na ogół wyniki badań na zwierzętach laboratoryjnych lub nawet na mikroorganizmach są przenoszone na człowieka. Należy podkreślić, że w przypadku podejmowania badań na gru­pie ludzi, są pożądane równolegle prowadzone badania na zwie­rzętach laboratoryjnych, w odpowiednio dobranych warunkach. Nagromadzenie wyników z równolegle prowadzonych badań po­zwoli na bardziej precyzyjne spojrzenie na relację uzyskanych danych. W przeciwieństwie do zwierząt, gdzie metodami wyboru są na ogół metody wzrostowe, u człowieka jedyną metodą jest bilans azotowy stosowany od lat, zarówno do badań nad zapo­trzebowaniem na białko i aminokwasy, jak i do badań biologicz­nej oceny białek, opartych na tej samej zasadzie: przydatności ich do syntezy białek ustrojowych. Metodyce prowadzenia ba­dań poświęcono szereg wyczerpujących publikacji: Komitetu do Spraw Niedoborów Białka (NAS 1959, 1963), Kofranyi 1972, Allison (1955), Scrimshaw i Young 1972, a w języku polskim: Gór­nicki i wsp. (1967) — u niemowląt, Rakowska i wsp. (1970) — u dzieci, Hasik (1970), Hryniewiecki i wsp. (1972), Roguski i wsp. (1976) — u ludzi chorych i starszych. Poszukiwane są również; wskaźniki biochemiczne związane z przemianą białka w ustroju człowieka i zwierząt, za pomocą których można by w sposób bar­dziej prosty ocenić biologiczne oddziaływanie spożytego białka (Bodwell 1975, Pion 1973, Eggum 1973b).