Przez wiele lat przyjmowano, zgodnie z teorią Folina (1905), że metabolizm azotu w ustroju człowieka i zwierząt można podzie­lić na tzw. endogenny i egzogenny. Folin uważał, że przemiana endogenna jest stała, niezależnie od dopływu białka w pożywie­niu, a miarą jej, charakterystyczną dla danego ‘osobnika, jest ilość azotu wydalana w moczu, głównie w postaci kreatyniny i kwasu moczowego. Natomiast metabolizm egzogenny jest zwią­zany z wykorzystaniem białka pożywienia; jego intensywność można mierzyć ilością azotu wydalonego w moczu w postaci mocz­nika, którego ilość jest zmienna, zależna od wysokości spożycia białka.

Pogląd ten zakładał statyczny stan białek ustrojowych w okresie, gdy nie zachodzi przyrost tkanek. Sądzono, ze w okresie zachowania równowagi azotowej u ludzi dorosłych następuje je­dynie wymiana zużywających się białek wydzielanych przez gru­czoły lub wydalanych w niewielkich ilościach, a także .tworzenie substancji azotowych, niebiałkowych, które są wydalane w mo­czu. Natomiast każdy nadmiar białka spożytego ponad te potrze­by zostaje od razu katabolizowany i azot jest wydalany w po­staci mocznika. Późniejsze badania, w których zastosowano amino­kwasy izotopowe (Schoenheimer 1942, Neuberger i Richard 1964) wykazały, że nie można przyjąć takiego podziału w metabolizmie białka. Białka większości tkanek u dorosłych w stanie równowagi azotowej stale podlegają degradacji i odbudowie.

Proces przemiany białkowej jest procesem dynamicznym, w którym aminokwasy dostarczane tzw pożywienia zostają wymie­szane we wspólnej puli w płynach ustrojowych razem z amino­kwasami pochodzącymi z degradacji białka tkankowego. Z tej wspólnej puli aminokwasy są czerpane do syntezy nowych czą­steczek białka komórkowego. Proces ten jest niezmiernie ważny, gdyż przy braku dowozu aminokwasów z pożywienia, pozwala na syntezę białka organów niezbędnych do życia, takich jak serce, wątroba, nerki, kosztem organów mniej niezbędnych (mięśnie).